NEW YORK — De bestelling arriveerde voordat deze arriveerde. Frieten en een glas melk.
Kort daarna glijdt Jonathan Majors op een tafel achter in de bar van het Chelsea Hotel in Manhattan. Op tafel zet hij een klein kopje opzij. In zijn rugzak heeft hij pennen, een notitieboekje waarin hij poëzie schrijft, een clownsneus, het boek dat hij aan het lezen is (“The Postman Always Rings Twice” van James M. Cain) en een luidspreker voor muziek. Hij gaat nergens heen zonder “Warrior of Light” van Paulo Coelho.
Belangrijkste punten bij de snit. Deze heeft hij van Yale, waar hij het acteerprogramma volgde. Het is een van de vier die hij draait, een symbool van het oude advies van zijn moeder: “Laat niemand je kopje vullen.” En die dingen in zijn rugzak? Totems lijken veel op de geluksstenen en -stokken die hij als kind oppakte, zegt hij, “om mijn frequentie te houden waar ik hem wil hebben.”
Er zijn op dit moment veel dingen in het leven van Majors die met hoge frequentie zoemen. In de dagen voorafgaand aan zijn ontmoeting met een verslaggever had Majors de megawatt-première van “Ant-Man and the Wasp: Quantumania” bijgewoond. Hij was op het veld tijdens de NBA slam dunk-wedstrijd, naast Spike Lee. Na het casten van Majors in “Da 5 Bloods”, begon Lee hem “Morehouse” te noemen voor het T-shirt van zijn personage. Nu noemt Lee het “Big Time”.
“Ik werd vanmorgen wakker en dacht: ik ben erg blootgesteld. Alles is erg blootgesteld”, zegt Majors. “Maar er is ook veel vertrouwen omdat het is alsof ik voorloop. Het is alsof ik het in slow motion bekijk.
Voor iedereen gaat Majors inderdaad erg snel. Nadat hij in 2019 had ingebroken in ‘The Last Black Man in San Francisco’, is de 33-jarige Majors steeds sterker geworden als acteur en heeft hij zijn formidabele aanwezigheid op het scherm uitgebreid in ‘Devotion’, ‘The Harder They Fall’ en
Maar 2023 is het jaar waarin Majors het zwaargewicht van “Lovecraft Country” wordt, wat hem een Emmy-nominatie opleverde. T.
Majors is de nieuwe slechterik van Marvel-dom uit alle films: tijdreizende superschurk Kang the Conqueror. Hij is Michael B. Jordan’s vriend die vijand is geworden in ‘Creed III’, die vrijdag in de bioscoop te zien is. En in de bekroonde Sundance-inzending “Magazine Dreams” van Elijah Bynum is Majors – in een uitvoering die hem volgend jaar misschien wel een Oscar-nominatie kan opleveren – een amateurbodybuilder die misvormd is door een jeugdtrauma.
De afkomst van de majors is voor iedereen die het heeft bekeken niet eens een beetje verrassend. De zoon van een dominee uit Texas, een aan de Yale School of Drama opgeleide toneelacteur, een gepubliceerde dichter, een klassieke en ontroerende artiest, Majors valt in een eigen gewichtsklasse. Zelden gevoelig als acteur, lyrisch en spraakzaam als persoon, Majors, een diepe bewonderaar van Sidney Poitier, is een zeldzame en krachtige combinatie van serieuze komiek, dorstige hunk en toegewijde artiest. En hij gaat nu, zoals Spike zei, het grote moment in. De wereldwijde bekendheid van tijdschriftomslagen neemt snel af.
“Hoewel ik de boeman niet heb gezien, weet ik dat hij daar is”, zei Majors met een glimlach. “En ik was daar om te weten dat het gebeurde. Ik ga niet door mijn konijnenhol van de dood, maar het gebeurt. Maar je bent het voor. Jij blijft gewoon buiten beeld. Ik blijf buiten beeld, mijn werk doen.”
Voor elke rol dit jaar is Majors fysiek getransformeerd. Een dieet van zes maaltijden per dag en intensieve trainingen zorgden ervoor dat hij een enorme sprong voorwaarts maakte. Maar de opvallende make-over logenstraft de niet-aflatende innerlijkheid van de uitvoeringen van Majors. Elk personage – een gespierd maar teder trio, variërend van schurk tot antiheld – gaat gebukt onder pijn. Het onbehagen trok hem naar de rollen, vooral Killian Maddox van ‘Magazine Dreams’.
“Ik was benieuwd of ik dit echt zou kunnen. Ik zou het niet eens doen. Of ik dapper genoeg was om het alleen te doen”, zegt Majors. , deze woede, deze onhandigheid, dit constante verdriet dat ik draag. Ik kan het niet verbergen. Ik heb een prachtige dochter. Ik heb een goed leven. Maar er is iets van binnen dat buitengewoon ontevreden is. Extreem.”
Waar de pijn van Majors vandaan komt en hoe dit van toepassing is op zijn acteerwerk, is iets wat je niet anders kunt dan kijken in “Magazine Dreams” (Searchlight Pictures zal het later dit jaar uitbrengen) of in “Creed III”, waarin hij een man speelt. pas vrijgelaten uit de gevangenis na een lange opsluiting voor een gewelddadige maar gerechtvaardigde misdaad.
Majors, die een 9-jarige dochter heeft, groeide op in armoede. Zijn familie was soms korte tijd dakloos. Haar vader is het grootste deel van haar leven afwezig geweest. Maar om dat verhaal van vodden naar rijkdom – dat kader – rond zijn reis als acteur te plaatsen, klopt niet helemaal. Majors heeft geen ‘onmiddellijk trauma’, zegt hij, om hem van brandstof te voorzien.
“Ik heb geen tijd in mijn leven waar ik heen ga: dat is wat ik de hele tijd teken. Daar was ik bang voor op de toneelschool. Mijn vader is net verdwenen toen ik negen was’, zegt Majors. “Ja, je werkt aan dat spul. Maar ik herinner me dat ik heel duidelijk zei: wat gaat er gebeuren als ik deze pijn niet meer heb? Als die gedachte aan mijn vader mijn hart niet breekt? Omdat we volwassen worden. Op een gegeven moment mis je hem niet meer. Wat ga je nu doen?”
Dat wil niet zeggen dat het er niet altijd spookachtig uitziet. “Hoe kon de beste vader ter wereld mij verlaten? Hoe heeft dit kunnen gebeuren? zei Majors. “Mijn vader was een geweldige kerel. Ik heb geen slechte herinneringen aan die man. Sterker nog, ik heb geen slechte herinneringen aan mijn vader, alleen zijn afwezigheid.
Maar het accent van Majors ligt meer op de buitenkant.
“Als je je leven – ieder van ons – openstelt voor de pijn van wat er echt aan de hand is, wordt het diepgaand”, zegt hij terwijl hij een lijst opsomt van alles, van de geschiedenis van de slavernij tot de George Floyd-beweging tot het doormaken van het liefdesverdriet van het opvoeden. een kind. “Al deze dingen breken je hart als je erom geeft. En ik geef er veel om. Ik weet niet hoeveel andere mensen erom geven, want ik sta niet in hun schoenen. Maar ik weet wel dat de inzet voor mij altijd extreem hoog is. Het is altijd leven of dood.”
Het was ook Bynums ervaring met het werken met Majors aan ‘Magazine Dreams’. Hun lange gesprekken, zegt hij, waren geen therapiesessies. Voor Bynum is Majors “een kanaal voor menselijke empathie”.
“De intelligentie die hij heeft en de instincten die hij heeft als acteur is één ding, en het is geweldig”, zegt Bynum. “Maar zijn begrip en gevoel voor mensen is echt wat hem scheidt.”
“Hij is een vrij eigenaardig en ongelooflijk cerebraal persoon en hij was al zo voordat er enige vorm van aandacht voor hem opkwam”, voegt Bynum eraan toe. Het kan hem niet schelen wat roem met de Majors doet, maar hij maakt zich wel zorgen over zijn schema. “Het zal moeilijk worden om nog een film te maken”, zegt Bynum, “omdat hij god weet hoe lang opgesloten zit in Marvel Land.”
Maar er zijn er niet veel in de MCU die tegelijkertijd poëzie uitbrengen. Majors publiceerde onlangs twee gedichten in The New Republic en is van plan binnenkort een bundel te publiceren. In sommige kun je reflecties zien van Majors karakterwerk. In “On an Airplane” schrijft hij: “Het wordt me duidelijk / hoe de samenleving een held bekeert / hoe de slechterik deugd vindt.”
“Schrijven is interessant omdat het het onderbewuste duidelijk maakt”, zegt Majors. “Je kunt het onderzoeken. Wat de gedichten je waarschuwen om niet te doen, is het uitleggen. Zonder het uit te leggen en in de ellipsen te leven, krijg je oneindig veel begrip. Ja, schrijven is een integraal onderdeel van mijn bestaan, maar ook van het creëren van personages.
Wat duidelijk is, is dat de geest van Majors nog steeds werkt. Zelfs nu op de achtergrond, tussen late en première-optredens, is hij gedeeltelijk gefocust op zijn aanstaande rol in een bewerking van Walter Mosley’s ‘The Man in My Basement’. Karaktervorming, zegt Majors, is lief. Maar het is constant.
“Eigenlijk werk ik heel langzaam”, zegt hij. “Ik stop niet met werken. Ik ben nog steeds aan het werk. En mijn lichaam weet wanneer het tijd is om te gaan.
Alle andere dingen hebben uiteindelijk geen invloed op het hoofd van Majors. Om het uit te leggen, gaat hij terug naar een vormend moment voor hem, toen hij besefte dat hij acteur wilde worden. Hij keek naar zijn acteerleraar in een regionale Dallas-productie van ‘The Last Days of Judas Iskariot’. Het trof Majors als een donderslag om te zien hoe zijn leraar met laserachtige focus transformeerde in iemand anders op het podium.
“Ik dacht: heilige rook. Ik wil dit doen”, zegt Majors. “Dat is waar ik tegenwoordig ben. Ik ben niet verlegen, maar ik hou er niet echt van om gestoord te worden. Ik blijf bij mijn bedrijf. Ik kan buiten zijn en kletsen en dat neemt niet weg wat ik op het scherm ga doen. Het maakt geen verschil.”
___
Volg AP-filmschrijver Jake Coyle op Twitter op:
HOW TO GET FREE PSN CODES PSN GIFT CARD GENERATOR 2023 YOUTUBE
PSN CODES 2023 PSN CODE GENERATOR FREE PSN GIFT CARDS APP
FREE PSN CODES JANUARY 2023 50 PLAYSTATION GIFT CARDS
FREE PSN CODE GENERATOR 2020 WORKING EMBRAPA
FREE PSN CODES JANUARY 2023 50 PLAYSTATION GIFT CARDS
FREE PSN GIFT CARD GENERATOR 2022 NO HUMAN VERIFICATION IGN
EARN FREE PSN CODES IN 2023 IDLE EMPIRE
ZL 2 FREE PSN CODES PLAYSTATION STORE GIFT CARD
BUY PSN GIFT CARDS CHEAP PLAYSTATION GIFT CARD CODES ENEBA
PSN CARD US CHEAP PLAYSTATION GIFT CARD JAN 2023 OFFGAMERS
0 Comments